شماره ۱۸۲ - خون دل از دیده ام روزی که سر بیرون کند

خون دل از دیده ام روزی که سر بیرون کند
شهر را گرداب سازد دشت را جیحون کند ۱

ریشه زلف پریشانی بود نخل وجود
آدمی از ساده لوحی شکوه از گردون کند ۲

می کشد رخت خود از گلشن در آغوش قفس
ز درون بیضه هر مرغی که سر بیرون کند ۳

روی زرد خویش می مالد به هر در آفتاب
تا رخ خود از کدامین آستان گلگون کند ۴

معنی برجسته یی چون سرو می باید بلند
ور نه هر کس می تواند مصرع موزون کند ۵

خویش را بیرون کند از افلاک حکمت ها به بین
باده چون از خم برآید کار افلاطون کند ۶

غمزه شوخت نمی ترسد ز روز انتقام
چند دلها آب گرداند جگرها خون کند ۷

خوبرویان را به یکجا جمع کردن مشکل است
با چنین قوم پریشان کس چه سازد چون کند ۸

می پرد مژگان ز چشم سیدا چون پر کاه
تا نظر بازی به آن رخسار گندمگون کند ۹