شماره ۲۴۱ - دل چو از پای فتد دست دعا می گردد

دل چو از پای فتد دست دعا می گردد
راهرو پیر شود راهنما می گردد ۱

راستی را نبود هیچ زوالی به جهان
سرو اگر خشک شود باز عصا می گردد ۲

آشنایی به جوانان نتوان کرد به زور
تیر ز آغوش کمان زود جدا می گردد ۳

فتنه چون گرد به دنبال مهیا دارد
کاروانی که به آواز درا می گردد ۴

عندلیب تو مگر عزم گلستان دارد
بوی گل هر طرف آغوش گشا می گردد ۵

رحم بر بلبل خود زود کن ای تازه بهار
روزگاریست که بی برگ و نوا می گردد ۶

جام در ویزه ز خورشید گرفتست به کف
آسمان در طلب روزیی ما می گردد ۷

در تمنای تو ای خضر بیابان طلب
سر جدا پای جدا دست جدا می گردد ۸

خبر از یار سفر کرده یی ما هیچ نگفت
آفتاب این همه بیهوده چرا می گردد ۹

سیدا کعبه دل روضه مأیوسی نیست
حاجت خلق از این خانه روا می گردد ۱۰