شماره ۲۷۲ - نگه مست تو خون دل احباب خورد

نگه مست تو خون دل احباب خورد
تیغ بیداد تو از فرق اجل آب خورد ۱

از جهان گم شده مهر پدر و فرزندی
ور نه دستم ز چه داری سر سهراب خورد ۲

قطره می سر منصور برآورد به دار
وای آنکس که همه عمر می ناب خورد ۳

هر که با دشمنی خلق روان است چو بحر
زود باشد که سر خویش چو گرداب خورد ۴

سیدا پیچش آن زلف به آن رخ ز چه روست
موی بر شعله آتش چو فتد تاب خورد ۵