هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از مولانا یا یکی از شاعران صوفی‌مسلک، دربارهٔ گذشتن از تعلقات دنیوی و مادی برای رسیدن به عشق حقیقی و یار الهی است. شاعر تأکید می‌کند که برای وصول به معشوق، باید از همه چیز، حتی از نمادهای دینی و دنیوی مانند سبحه و زنار، و همچنین از رنج‌ها و مشکلات راه عشق گذشت.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و نیاز به درک فلسفی و معنوی برای فهم کامل شعر، آن را برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب می‌سازد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند گذشتن از تعلقات ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.

شماره ۱۵۰ - نی همین از خود براه یار میباید گذشت

نی همین از خود براه یار میباید گذشت
کز دو عالم در رهش یکبار میباید گذشت ۱

گر حقیقت عاشقی بر هر دو عالم پای زن
یار اگر میجویی از اغیار میباید گذشت ۲

سبحه و زنار باشد هر دو سد راه عشق
لاجرم از سبحه و زنار میباید گذشت ۳

عشق را راهیست ناهموار و این باشد عجب
کز سر از این راه ناهموار میباید گذشت ۴

گر نهی پا در طریق عاشقی زاهد بدان
اولین گام از سر و دستار میباید گذشت ۵

خاک شد بس استخوان ها زیر دیوار هوس
با شتاب از پای این دیوار میباید گذشت ۶

اندک و بسیار اینعالم همه رنج است و غم
اندک اندک زاندک و بسیار میباید گذشت ۷

چیست دانی توشهٔ عقبی صغیرا از صراط
با ولای حیدر کرار می‌باید گذشت ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۴۹ - آنکس آگه ز پریشانی احوال من است
گوهر بعدی:شماره ۱۵۱ - من و خاک سر آنکوی که دلدار آنجاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.