هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که به موضوعاتی مانند عشق، تسلیم در برابر معشوق، صبر در راه عشق، و دوری از دنیای مادی می‌پردازد. شاعر از عشق به معشوق و رنج‌های آن سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که عشق واقعی نیازمند صبر و فداکاری است.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از ابیات نیازمند تجربه و بلوغ فکری برای درک کامل هستند.

شماره ۲۰۶ - چون بت من شانه بر زلف چلیپائی کشد

چون بت من شانه بر زلف چلیپائی کشد
دل عنانم از مسلمانی بترسائی کشد ۱

بار عشقی را که من در ناتوانی میکشم
کی تواند آسمان با آن توانائی کشد ۲

حاصلش جز لغزش پا نیست اندر راه عشق
آنکه هنگام بلا دست از شکیبائی کشد ۳

عاشقی نازم که بعد از مرک مجنون نام او
تا قیامت بهر لیلی بار رسوائی کشد ۴

خاک بوسد پای یار و خلق عالم خاک را
بندگی کن خواهی ار کارت بمولائی کشد ۵

تا بود جان بر لب جانان هوس دارم بلی
کی مگس پا از در دکان حلوائی کشد ۶

در جهان هر کس ز مینای قناعت مست شد
همتش کی منت از این چرخ مینائی کشد ۷

صحبت تنها ملال آرد صغیرا سعی کن
حالتی جو تا مگر رختت به تنهائی کشد ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۰۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۰۵ - هر آنکو سر بخاک درگه پیر مغان دارد
گوهر بعدی:شماره ۲۰۷ - هر که با او آشنا شد خود ز خود بیگانه کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.