شماره ۷۴۶ - به برگ عیش رسم، گر چو نوبهار آیی

به برگ عیش رسم، گر چو نوبهار آیی
میان باغ شوم، چون تو در کنار آیی ۱

تو آن گلی که بهار از رخ تو می بارد
چرا نهال نگردد چو پیش خار آیی؟ ۲

کند سفیدی چشمم نیابت دم صبح
شبی که سوی من از راه انتظار آیی ۳

هزار خاک نشین، آه می کشد ز پی ات
نمی شود که به این کوچه بی غبار آیی ۴

دلا ز رشته زلفش اگر بداری دست
عجب که یک سر سوزن مرا به کار آیی ۵