شماره ۶ - از شهر مه نو سفرم باز روانه است

از شهر مه نو سفرم باز روانه است
زین پس به سراغش دل من خانه به خانه است ۱

می‌بود امیدم که مرا نیست جز او یار
می‌دیدم اگر چند که بر ناز و بهانه است ۲

می‌گفت ز دست نکشم زلف دگر باز
غافل شدم از وعده ی خوبان که فسانه است ۳

روزم همه شد شام و نیامد سحری مست
با او چه توان کرد که مخمور شبانه است ۴

این شکوه ز بخت است و ز دوری نه زدلدار
کو در همه آفاق باخلاق یگانه است ۵

گرچه سوی گوشه‌نشینان نکند باز
بد عهدی از او نیست که از دور زمانه است ۶

این سخت کمانی هم اگر زان خم ابروست
بر تیر قضا هم دل درویش نشانه است ۷

بگشای میان بهر کنارم که بمویت
گر هیچ صفی یسکر مویی بمیانه است ۸

از رنج مگو با من شوریده که دانی
دیدن نتوانم که بگیسوی تو شانه است ۹

تو سوسن آزادی و من پیش تو خاموش
این نیست زبان کاتش عشقم بزبانه است ۱۰

رفتیم و رسیدیم زهر بحر بساحل
غیر ازبم عشق توکه بیرون ز کرانه است ۱۱

چون چنگ خر و شد دلم اندر سیر پیری
کان تازه جوانش بنوازد که چغانه است ۱۲