شماره ۵۵ - هر کس به خواب روزی، لعل لبش مکیده

هر کس به خواب روزی، لعل لبش مکیده
دیده حلاوت از عمر، با کام دل رسیده ۱

دست مشاطه صنع از بر چشم...
بر گرد عارض او از نیل خط کشیده ۲

دل در کشاکش جان افتاده است حیران
تریاک وصل خواهد آن زهر غم چشیده ۳

آن غمزه های فتان آفات خاص و عام است
این عینه بلائی است چشم کسی ندیده ۴

پیوسته ز ابروی او بر ما فزون شود عیش
زیرا که عاشقان را همچون هلال عیده ۵

از قامتش به بستان سرو سهی دو تا شد
صد آفرین برو باد کاین نخل پروریده ۶

گر با تو آن پریوش چندان نکرد میلی
صوفی مکن شکایت طفلی است نورسیده ۷