۱۲۱ بار خوانده شده

شمارهٔ ۵۶

دل که در دست فراق صنمی پاماله
داغ دارد به جگر زآتش غم چون لاله

نیست کوکب، که شب از سقف سما پران است
آتش آه من است آن که کشد دنباله

حاصل از عمر همین است که نوشی به چمن
می ده‌ساله به آن دلبر هفده‌ساله

آستر بهر قباش از گل صد برگ کنید
که تن نازک او حیف بود بر واله

خال مشکین، دل زهاد جهان را بر بود
زان که بر عارض زیبای تو پس پر خاله

مصحف روی تو خواهم که گشایم فالی
که مبارک به من بی‌سر و پا آن فاله

ناله زار من از عشق ز قانون بگذشت
هرکه در چنگ تو افتاد چو نی می‌ناله

قامت دلکش آن ماه مگر نیشکر است
چشم بد دور چنین زود از آن می‌باله

صوفیا جنت کویش به تو آسان نرسد
مگر از آتش غم پاک شوی چون ژاله
اگر سوالی داری، اینجا بپرس.
این گوهر را بشنوید

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۵۵
گوهر بعدی:شمارهٔ ۵۷
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.