شماره ۵۶ - دل که در دست فراق صنمی پاماله

دل که در دست فراق صنمی پاماله
داغ دارد به جگر زآتش غم چون لاله ۱

نیست کوکب، که شب از سقف سما پران است
آتش آه من است آن که کشد دنباله ۲

حاصل از عمر همین است که نوشی به چمن
می ده‌ساله به آن دلبر هفده‌ساله ۳

آستر بهر قباش از گل صد برگ کنید
که تن نازک او حیف بود بر واله ۴

خال مشکین، دل زهاد جهان را بر بود
زان که بر عارض زیبای تو پس پر خاله ۵

مصحف روی تو خواهم که گشایم فالی
که مبارک به من بی‌سر و پا آن فاله ۶

ناله زار من از عشق ز قانون بگذشت
هرکه در چنگ تو افتاد چو نی می‌ناله ۷

قامت دلکش آن ماه مگر نیشکر است
چشم بد دور چنین زود از آن می‌باله ۸

صوفیا جنت کویش به تو آسان نرسد
مگر از آتش غم پاک شوی چون ژاله ۹