هوش مصنوعی: این شعر به مناسبت عید صیام و فصل بهار سروده شده و از شادی، میگساری، و مهمانی در این ایام سخن می‌گوید. شاعر از لذت نوشیدن باده، خوردن غذاهای لذیذ مانند ترید شیر و عسل و برنج زرد، و همنشینی با یاران می‌گوید. همچنین، نصیحتی درباره بی‌شرمی در مهمانی و لذت بردن از زندگی ارائه می‌دهد.
رده سنی: 18+ اشاره به میگساری و استفاده از واژگانی مانند «باده» و «مسکه» که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال مناسب نباشد. همچنین، محتوای شعر بیشتر برای بزرگسالان قابل درک و لذت‌بردن است.

بخش ۱۷ - عید صیام و فصل گل و موسم بهار

عید صیام و فصل گل و موسم بهار
من مست و یار همدم و ساقی است گلعذار ۱
در جواب او ۲

بیا که عید صیام است و باز فصل بهار
غم زمانه بدل کن به باده گلنار ۳

در آن زمان که گشایم من فقیر نهار
ترید شیر و عسل جوش بایدم دو طغار ۴

برنج زرد چو یابی بنوش چندانی
که در شکم نبود جای یک نفس زنهار ۵

نصیحتی کنمت چون رسی به دعوت عام
مدار شرم، چو مردان در آی اندر کار ۶

به سفره آنچه بود نوش کن تو از تر و خشک
برای زله کشی نیز سفره را بردار ۷

دو یار همدم و یک مسلخی ز بریانی
خوش است اگر نشود ناکسی بدین دوچار ۸

شکم چو سیر طعام است اندکی باید
بیار خواجه ز انگور مسکه یک خروار ۹

به از حیات، ز پر خوردن ار بمیرد کس
به نزد صوفی بیچاره این زمان صد بار ۱۰
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۱۹۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:بخش ۱۶ - جانم به لب رسید ز سودای آن حبیب
گوهر بعدی:بخش ۱۸ - بوسی زلبش اگر کنی نوش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.