بخش ۵۱ - بیار باده گلرنگ ساقیا حالی

بیار باده گلرنگ ساقیا حالی
که تا دل خود را کنم ز غم خالی ۱
در جواب او ۲

اگر به دست تو افتد طغار چنگالی
محقرست ز بهر چه دست بر مالی ۳

دو گرده باید و یک کله ای به نیمشبان
که تا دل پر خود را به او کنم خالی ۴

نهار ماست چو یک گوسفند پارینه
چهار باید از این بره های امسالی ۵

به پیش گرسنه مسکین که سوخت ز آتش جوع
خوش است صحنک بغرا اگر بود حالی ۶

مشام جان تو گردد ز بوی نان تازه
چو رویمال خود او را اگر به رو مالی ۷

علی الصباح که مخمور دیده بگشاید
خوش است خربزه های لطیف ابدالی ۸

کشیده مطبخیم صحنک مزعفر و گفت
بنوش صوفی بیچاره، چند می نالی ۹