بخش ۵۳ - ای ز سودای لب لعل تو شور ی به نمک

ای ز سودای لب لعل تو شور ی به نمک
وز فروغ رخ تو تافته خورشید فلک ۱
در جواب او ۲

برد دل از من سودا زده گیپا و کدک
گر چه با قلیه کباب است مرا حق نمک ۳

به برنج و عسل و دنبه، برو آرد به هم
گر بود مال من بی سر و پا را، لک لک ۴

ز تمنای کباب و هوس نان تنک
به سما می رسد این آه دل من ز سمک ۵

زآن زمانی که شدم معتقد گرده نان
نکند میل دلم جانب شمسی فلک ۶

در دلم هیچ نیابند جز اندیشه گوشت
بعد مرگم چو در آیند به خاک آن دو ملک ۷

از شمیمی که ز حلوای تر آمد به مشام
در پیش روح، روان می رود این دم بی شک ۸

صوفی بی سر و پا می نتواند بودن
بی منقا که بود در بغلش چون کودک ۹