بخش ۵۶ - تا دل به دام زلف سیاه تو مبتلاست

تا دل به دام زلف سیاه تو مبتلاست
جان رمیده بین که گرفتار صد بلاست ۱
در جواب او ۲

دل در کمند حلقه زنجیر زلبیاست
جانم اسیر گرده نان است، آن کجاست ۳

از خورده های قند چه گویم که این زمان
در دیده های اشک فشانم چو توتیاست ۴

ماقوت اگر شود من بیچاره را خوش است
حلوای تر که مرهم دلهای ریش ماست ۵

آشی که هست قلیه زنگی غلام او
دانی و گرنه با تو بگویم که ماسواست ۶

ای نان گرم از من مسکین سلام گوی
زناج را که آن قد و بالای او بلاست ۷

از پیش مطبخی نروم جانب حکیم
بیمار جوعم و نخوداب این زمان شفاست ۸

سیری ز نان میده و پالوده عسل
اکنون مگو به مذهب صوفی که این خطاست ۹