شمارهٔ ۴ - صید صحرا

تو را که گفت که بگشای روی زیبا را
که تاب روی تو بربود طاقت ما را ۱

دم نسیم صبا مشک بیز خواهد شد
اگر پریش کنی زلف عنبر آسارا ۲

اگر تو شانه به زلف سیاه خویش زنی
سیاه روز کنی عاشقان شیدا را ۳

اگر تو مایل دریا و موج دریایی
بیا به دیده ی من بین تو موج دریا را ۴

مزن به تیر، که من خود اسیر دام توام
به تیر، کس نزند مرغ رشته در پا را ۵

نکرد در دل سخت تو آه من اثری
که می گداخت به یک شعله، سنگ خارا را ۶

نظر به چشم عنایت مکن به سوی رقیب
که روشنی ندهد سرمه چشم اعما را ۷

دراز دستی زلفت نگر که «ترکی» را
چنان گرفت که صیاد، صید صحرا را ۸