شمارهٔ ۱۴ - پیشوای خلق

ای تربت مطهر تو خلق را مطاف!
کویت به از بهشت برین است بی خلاف ۱

هر صبح و شام،خیل ملایک ز آسمان
آیند دور مرقد تو از پی طواف ۲

شاها!تویی که زهره گردون ز هم درد
ز الله اکبری که زنی درگه مصاف ۳

گر برق ذوالفقار تو سیمرغ بنگرد
بال و پرش تمام بسوزد به پشت قاف ۴

آتش زند به خرمن عمر ستمگران
تیغ دو پیکرت چو برون آید از غلاف ۵

شیر فلک ز بیم تو لرزد به خود چو بید
گاو زمین ز خوف تو مالد به خاک ناف ۶

چون برق تیغ تو ز تن خصم بگذرد
افتد ز هول بر طبقات زمین شکاف ۷

از یک اشاره از حرکت، باز داریش
گر چرخ از اطاعت تو ورزد انحراف ۸

آنجا که قنبر تو دم از سروری زند
شاهان به بندگیش نمایند اعتراف ۹

دربارهٔ خلافتت ای پیشوای خلق!
لعنت بر آن کسان که نمودند اختلاف ۱۰

شاها! نظر دریغ ز«ترکی» مدار زانک
مامش به دوستی تو او را بریده ناف ۱۱

خود واقفی ز حال من ای شخته النجف!
خواهم بر آستانه تو جویم اعتکاف ۱۲

جایی که کردگار ثنا خوان بود تو را
«ترکی» چسان زند ز ثنا خوانی تو لاف ۱۳