شمارهٔ ۵۲ - داغ جهانسوز

ای حسین ای علم افراشته بر قلهٔ نور
ای که عشق تو فکنده به سر عالم شور ۱

تو چه کردی که لب تشنه بریدند سرت
خورد کردند تن نازکت از سم ستور ۲

تو شدی کشته لب تشنه و، از کشتن تو
شده غمناک جهانی و، گروهی مسرور ۳

سر پرنور تو ای کشتهٔ بی جرم و گناه
گاه بر نیزه عیان، گاه نهان شد به تنور ۴

یثرب از قتل تو گردید ز بنیاد خراب
شام ویران شده از کشتن تو شد معمور ۵

نوجوانان تو را سر ببریدند به جبر
اهل بیت تو سوی شام کشیدند به زور ۶

عابدت را بنهادند به گردن زنجیر
با وجودی که بدی پیکر پاکش رنجور ۷

بر سر نعش به خون خفتهٔ تو زینب گفت
برد از دیدهٔ من داغ جهانسوز تو نور ۸

آفتاب رخت از مشرق نی، شد چو عیان
تیره شد روز من زار، چو شام دیجور ۹

ظلم هایی که به اولاد علی کرد یزید
«ترکیا» تا به صف حشر، نگردد مستور ۱۰