شمارهٔ ۵۳ - لوای ماتم

ای کشته ای که مقتل تو دشت کربلاست!
وی تشنه ای که خون تو را خونبها خداست ۱

بگذشته قرن ها ز زمان شهادتت
اما لوای ماتم تو ابد بپاست ۲

گریم به پیکر تو که افتاده بر زمین
یا بر سرت که بر شده بر نوک نیزه هاست ۳

شمر از قفا بریده چرا تشنه لب سرت
این ظلم بی حساب، به عالم کجا رواست؟ ۴

کس از قفا سری نبریده است تا کنون
در حیرتم بریده سرت از قفا چراست؟ ۵

کس یک پرند را نبرد تشنه سر ز تن
از چیست تشنه لب سر تو از بدن جداست؟ ۶

چون سینهٔ تو گشت لگد کوب اسبها
خون چگر ز داغ تو جاری به سینه هاست ۷

جسم تو چاک چاک به شمشیر شد ولی
مرحم به زخم های تو ازاشک دیده هاست ۸

تاثیر خون توست که با خاک شد عجین
زان روست خاک قبر تو هر درد را شفاست ۹

«ترکی» اگر به کرب وبلایت رود به خاک
خاکش به چشم اهل نظر، به ز کیمیاست ۱۰