شماره ۲۰ - ای صبح وصال ما ز رویت

ای صبح وصال ما ز رویت
وی شام فراق ما ز مویت ۱

خورشید چه غم اگر نشیند
چون نقش قدم بخاک کویت ۲

کو طره پر خم چو چوگان
تا سربسپارمش چه گویت ۳

شبها همه هست دود آهم
تا صبح شرر فشان ز خویت ۴

صد دل بیکی خرام بر بود
چون سرو سهی قد نکویت ۵

شهریست پرانقلاب و آشوب
از نرگس شوخ فتنه جویت ۶

دیگر بخود آنقدر نبالد
گل گر نگرد برنگ و بویت ۷

ای روی بسوی کس نکرده
روی همه کس مدام سویت ۸

تو از همه فارغی و باشند
خلق دو جهان بجستجویت ۹

نشنیده کلامی از دهانت
از هر دهنیست گفتگویت ۱۰

ساقی قدحی بده که بادا
از باده مدام پر سبویت ۱۱

نبود عجبی چو نور جانا
گرجان بدهد درآرزویت ۱۲