قصیده ۲۷۴ - آنچه‌ت بکار نیست چرا جوئی؟

آنچه‌ت بکار نیست چرا جوئی؟
وانچه‌ت ازو گریز چرا گوئی؟ ۱

به روئی ار به روی کسی آری
بی‌شک به رویت آید بی‌روئی ۲

خوش خوش از جهان و جوانمردی
پیش آر و پیش مار خوی نوئی ۳

بدخو عقاب کوته عمر آمد
کرگس دراز عمر ز خوش خوئی ۴

این زال شوی‌کش چتو بس دیده است
از وی بشوی دست زناشوئی ۵

بنده مشو ز بهر فزونی را
آن را که همچو اوئی و به زوئی ۶

گر دانشت به مال به دست آمد
پس مال می به دانش چون جوئی؟ ۷

چون می‌فروشی آنچه خریده‌ستی؟
خونی ز خون ز بهر چه می‌شوئی؟ ۸

جان را به علم پوش چو پوشیدی
تن رابه ششتری و به کاکوئی ۹

روشن روانت گنه ز بی‌علمی
تیره تنت چو مشک به خوش‌بوئی ۱۰

پوینده این جهان و فروزندی
او را از این قبل به تگاپوئی ۱۱