هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن میگوید و با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند گل، عنبر، و زر، احساسات خود را بیان میکند.
رده سنی:
15+
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و استفاده از اصطلاحات شاعرانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق تر آن نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
شماره ۲۱۱ - شُومّه به تماشا که بَیُورم یاری
شُومّه به تماشا که بَیُورم یاری
بدیمه زری تَشتْ، عَنبرْ لُو ویماری ۱
بالا بلنْ، اَبرو کَمنْ، سوره داری
که گُلها فدایِ چنین یار بباری ۲
نگذشته بی مدت، به روزگاری
در آمو حَمّومْ مَسّه چشْ، سوره داری ۳
بَشسّه شه کَمنّ ره و هُو پچاری
صد جیم و اَلفْ به هَرْ گلاله داری ۴
بدیمه زری تَشتْ، عَنبرْ لُو ویماری ۱
بالا بلنْ، اَبرو کَمنْ، سوره داری
که گُلها فدایِ چنین یار بباری ۲
نگذشته بی مدت، به روزگاری
در آمو حَمّومْ مَسّه چشْ، سوره داری ۳
بَشسّه شه کَمنّ ره و هُو پچاری
صد جیم و اَلفْ به هَرْ گلاله داری ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۸۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۰ - اونْ تُرکهْ کیجا که وی سرایِ امایی
بعدی:پنجبیتیها
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
