غزل ۲۳ - دل پیشکش تو جان نهاده است

دل پیشکش تو جان نهاده است
عشقت به دل جهان نهاده است ۱

جان گر همه با همه دلی داشت
با عشق تو در میان نهاده است ۲

تا نام تو بر زبان بیفتاد
دل مهر تو بر زبان نهاده است ۳

اندک سخنی زبانت را عذر
از نیستی دهان نهاده است ۴

نظاره قندز هلالت
موئی به هزار جان نهاده است ۵

از نالهٔ من رقیب در گوش
انگشت خدای خوان نهاده است ۶