غزل ۱۱۰ - مهر تو بر دیگران نتوان نهاد

مهر تو بر دیگران نتوان نهاد
گوهر اندر خاکدان نتوان نهاد ۱

مایهٔ من کیمیای عشق توست
مایه در وجه زیان نتوان نهاد ۲

دست دست توست و جان ماوای تو
پای صورت در میان نتوان نهاد ۳

بارها گفتی که بوسی بخشمت
تا نبخشی، دل بر آن نتوان نهاد ۴

بر جهان گفتی که دل باید نهاد
بر تو بتوان، بر جهان نتوان نهاد ۵

گر زمانه داد ندهد یا فلک
بر تو جرم این و آن نتوان نهاد ۶

با زمانه پنجه درنتوان فکند
بر فلک هم نردبان نتوان نهاد ۷

تا به کوی توست خاقانی مقیم
رخت او بر آستان نتوان نهاد ۸