غزل ۱۲۳ - دل از آن راحت جان نشکیبد

دل از آن راحت جان نشکیبد
تشنه از آن آب روان نشکیبد ۱

چکنم هرچه کنم دل کند آنک
دل از آن جان جهان نشکیبد ۲

دل نیارامد و هم معذور است
کز دلارام چنان نشکیبد ۳

گرچه خون ریزد دل دار نهان
دل ز خون‌ریز نهان نشکیبد ۴

سینه از زخم سنانش نالید
وآنگه از زخم سنان نشکیبد ۵

گرچه پروانه کند عمر زیان
تا نسوزد ز زیان نشکیبد ۶

دل چنان با غم او انس گرفت
که ز غم نیم زمان نشکیبد ۷

چند گوئی که ز وصلش به شکیب
من شکیبم، دل و جان نشکیبد ۸

من سگ اویم و نالم به سحر
به سحر سگ زفغان نشکیبد ۹

دل خاقانی از آن یار که نیست
می‌زند لاف و از آن نشکیبد ۱۰

چون گدا را نرسد دست به کام
هم ز لافی به زبان نشکیبد ۱۱