غزل ۱۸۴ - با درد تو کس منت مرهم نپذیرد

با درد تو کس منت مرهم نپذیرد
با وصل تو کس ملکت عالم نپذیرد ۱

تنگ است در وصل تو زان هیچ قدی نیست
کو بر در وصل تو رسد خم نپذیرد ۲

آن کس که نگین لب تو یافت به صد جان
در عرض وی انگشتری جم نپذیرد ۳

پیش لب تو تحفه فرستم دل و دین را
دانم که کست تحفه ازین کم نپذیرد ۴

بار غم من صبر نپذرفت و عجب نیست
بر کوه اگر عرض کنی هم نپذیرد ۵

در معرکهٔ عشق تو عقلم سپر افکند
کان حمله که او آرد رستم نپذیرد ۶

گفتی سر خاقانی دارم به سر و چشم
ای شوخ برو کز تو کس این دم نپذیرد ۷