غزل ۲۸۷ - روی است بنامیزد یا ماه تمام است آن

روی است بنامیزد یا ماه تمام است آن
زلف است تعالی الله یا تافته دام است آن ۱

هر سال بدان آید خورشید به جوزا در
تا با کمر از پیشت گویند غلام است آن ۲

در عهد تو زیبائی چیزی است که خاص است این
در عشق تو رسوائی کاری است که عام است آن ۳

جانی که تو را شاید بر خلق فرو ناید
چیزی که تو را باید بر خلق حرام است آن ۴

گفتم که به صبر از تو هم پخته شود کارم
امروز یقینم شد کاندیشهٔ خام است آن ۵

من بستهٔ دام تو، سرمست مدام تو
آوخ که چه دام است این یارب چه مدام است آن ۶

شب‌های فراقت را صبحی که پدید آید
با بیم رقیبانت هم اول شام است آن ۷

یک جام نخست تو بربود مرا از من
از جام دوم کم کن نیمی که تمام است آن ۸

بی‌لام سر زلفت نون است قد چاکر
ای ماه چه نون است این یا نیز چه لام است آن ۹

گفتی که چو خاقانی عشاق بسی دارم
صادقتر ازو عاشق بنمای کدام است آن ۱۰