غزل ۳۵۲ - دوست داری که دوستدار کشی

دوست داری که دوستدار کشی
هر دلی را هزار بار کشی ۱

تو گرفتار عشق را ز نهان
دم دهی پس به آشکار کشی ۲

رشتهٔ جان سیه کنی چون شمع
عاشقی را که شمع‌وار کشی ۳

ما چراغ تو و تو آتش و باد
گر یکی برکنی هزار کشی ۴

کیسه لاغر شده، چه سیم کشی
صید فربه شده چه زار کشی ۵

جام پر بر دهی به مجلس می
غمگنان را به غم‌گسار کشی ۶

خنده را گو که سر مبر به شکر
چند شیران مرغزار کشی ۷

غمزه را گو که خون مریز به سحر
چند مردان روزگار کشی ۸

تشنهٔ عشق را به جستن آب
غرقه در آب انتظار کشی ۹

دولت عشق یار خاقانی است
تو همه دولتی که یار کشی ۱۰