غزل ۱۵۴ - از نازکی که رنگ رخ یار می‌نماید

از نازکی که رنگ رخ یار می‌نماید
گل با همه لطافت او خار می‌نماید ۱

وانجا که سایهٔ سر زلفش رخ بپوشد
روز آفتاب بر سر دیوار می‌نماید ۲

داعی عشق او چو به بازار دین برآید
سجاده‌ها به صورت زنار می‌نماید ۳

در باغ روزگار ز بیداد نرگس او
تا شاخ نرگسی به مثل دار می‌نماید ۴

فردای وعده‌هاش چنان روزگار خواهد
کامسال با بهانهٔ او پار می‌نماید ۵

گفتم که بوسه گفت که زر گفتمش که جان
گفت ای زبون نگر که خریدار می‌نماید ۶

گفتم که جان به از زر گفتا که گر چنین است
زانم ازین متاع به خروار می‌نماید ۷

تدبیر چه که هرکه ز گیتی به کاری آمد
در کار او فروشد و هم کار می‌نماید ۸

زینسان که مانده‌اند کرا کار ازو برآید
چون کار انوری ز غمش زار می‌نماید ۹