غزل ۲۹ - آن سیه چهره که خلقی نگرانند او را

آن سیه چهره که خلقی نگرانند او را
خوبرویان جهان بنده به جانند او را ۱

دلبرانی که به خوبی بنشانند امروز
جای آنست که بر دیده نشانند او را ۲

دامنش پاک ز عارست و دلش پاک ز عیب
پاکبازان جهان بنده از آنند او را ۳

گر در افتد به کفم دامن وصلش روزی
از کف من به جهانی نجهانند او را ۴

نیست بی‌مصلحتی از بر او دوری من
برمیدم ز برش، تا نرمانند او را ۵

قیمت قامت او را من بیدل دانم
ورنه این یک دوسه افسرده چه دانند او را؟ ۶

ای که گشت اوحدی از بهر تو بدنام جهان
بندهٔ تست، نام که خوانند او را ۷