غزل ۶۹ - تا دل ما با تو کرد روی ارادت

تا دل ما با تو کرد روی ارادت
هیچ نیاید ز ما مخالف عادت ۱

گر چه کم ما گرفته‌ای تو ز شوخی
عشق تو افزون شدست و مهر زیادت ۲

رنگ سلامت ندیدم و رخ شادی
از برمن تا برفته‌ای به سعادت ۳

آنکه ز درد جدایی تو بمیرد
زنده نداند شدن به حشر و اعادت ۴

داروی رنج خود از طبیب نپرسم
گر تو قدم رنجه می‌کنی به عیادت ۵

همچو شهیدان تنش به خاک نپوسد
هر که به تیغ غم تو یافت شهادت ۶

دایه بهمهرت برید ناف دل من
پس به کنارم گرفت روز ولادت ۷

چشم تو آنجا که دست برد به دستان
سر بنهادند زیرکان به بلادت ۸

اوحدی از درد دوری تو بنالید
با تو چو سودش نکرد صبر و جلادت ۹

او نه به مهرت سری نهاد، که هرگز
خود ز زمین بر نداشت روی ارادت ۱۰