غزل ۱۲۴ - ز ما بودی، جدا بودن روا نیست

ز ما بودی، جدا بودن روا نیست
یکی گفتی، دویی کردن سزا نیست ۱

وجود خود ز ما خالی مپندار
که نقش از نقشبند خود جدا نیست ۲

سرایی ساختی اندر دماغت
که غیر ار خواجه چیزی در سرا نیست ۳

بنه تن بر هلاک، از خویش بینی
که درد خویش بینی را دوا نیست ۴

چو خودرایان به خود جستی تو، مارا
غلط کردی که: بی ما رهنما نیست ۵

کسی کو از هوای خویش بگذشت
مبر نامش، که مرغ این هوا نیست ۶

اگر زان بی‌نشان جویی نشانی
به جایی بایدت رفتن که جا نیست ۷

درین بستان ز بهر سایهٔ سرو
طلب کن سدره‌ای، کش منتها نیست ۸

مبین، ای اوحدی، غیر از خدا هیچ
که چون واقف شوی غیر از خدا نیست ۹