غزل ۱۶۰ - سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامت

سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامت
که در فراق تو جانم چه جور برد و ملامت! ۱

بیا، که از سر رغبت به نام عشق تو کردم
سرای سینه به کلی و ملک دل به تمامت ۲

ز شرم خازن جنت در بهشت ببندد
اگر تو روی چنان را در آوری به قیامت ۳

دل امام به محراب ابروان بربودی
که تا نظر به تو کرد او، بکرد ترک امامت ۴

بکنیت و لقب ما چه التفات نمایی؟
برای نام همین بس که: بنده‌ایم و غلامت ۵

سزد که بانگ نگوید دگر مؤذن مسجد
که در نماز نیارد مرا جز آن قد و قامت ۶

چو سینه و جگر و دل مرا به جوش درآمد
طبیب عشق تو فرمود داغ و فصد و حجامت ۷

ز هیچ روی تو با من چو روی صلح نداری
ستاده گیر به انصاف و داده گیر غرامت ۸

مسافری و غریبی به این دیار نیامد
که کاس حب تو خورد و نکوفت کوس اقامت ۹

نه آن میان جفا بسته‌ای تو، شوخ حرامی
که هیچ قافله‌ای را رها کنی به سلامت ۱۰

جماعتی که نمردند روزها به غم تو
چو اوحدی بنشینند سالها به غرامت ۱۱