غزل ۲۴۳ - هر نقش که پیش آید گویم: مگر او باشد

هر نقش که پیش آید گویم: مگر او باشد
چون او برود، گویم: آن دگر او باشد ۱

بی‌او نبود هرگز چیزی که شود زایل
زیرا نشود زایل آن چیز اگر او باشد ۲

از خصم نمی‌نالم وز تیغ نمی‌ترسم
از تیغ کجا ترسد؟ آن کش سپر او باشد ۳

روزی که به قتل من شمشیر کشد دشمن
بر هم نزنم دیده گر در نظر او باشد ۴

گر راست رود سالک، در هر قدمی او را
هر چیز که پیش آید زان پیشتر او باشد ۵

جز صدق مبر با خود در راه، که تا منزل
هم بدرقه او گردد، هم راهبر او باشد ۶

روزی که تو برگیری دست غلط از دیده
این جمله که می‌بینی خود سر بسر او باشد ۷

زو گر خبری خواهی، با راهروی بنشین
تا چون خبرت گوید، عین خبر او باشد ۸

چون اوحدی ار خواهی کردن سفر علوی
آنجا نرسی، الا کت بال و پر او باشد ۹