غزل ۳۱۵ - در بند غم عشق تو بسیار کسانند

در بند غم عشق تو بسیار کسانند
تنها نه منم خود، که درین غصه بسانند ۱

در خاک به امید تو خلقیست نشسته
یک روز برون آی و ببین تا به چه سانند؟ ۲

عشاق تو در پیش گرفتند بیابان
کان طایفه ده را پس ازین هیچ کسانند ۳

کو محرم رازی؟ که اسیران محبت
حالی بنویسند و سلامی برسانند ۴

با محتسب شهر بگویید که: امشب
دستار نگه‌دار، که بیرون عسسانند ۵

ای دانهٔ در، عشق تو دریاست ولیکن
افسوس ! که نزدیک کنار تو خسانند ۶

شاید که ز مصرت به هوس مرد بیاید
خود مردم این شهر مگر بی‌هوسانند ۷

با جور رقیبان ز لبت کام که یابد؟
من ترک بگفتم که عسل را مگسانند ۸

ای اوحدی، از لاشهٔ لنگ تو چه خیزد؟
کندر طلب او همه تازی فرسانند ۹

افسوس! که در پای تو این تندسواران
بسیار دویدند و همان باز پسانند ۱۰