غزل ۳۳۶ - من از آن که شوم کو نه ازان تو بود؟

من از آن که شوم کو نه ازان تو بود؟
یا چه گویم که نه در لوح و بیان تو بود؟ ۱

سخن لب، که تو داری، نتوانم گفتن
ور بگویم سخنی هم ز زبان تو بود ۲

هر زمانم به جهانی دگر اندازی، لیک
نروم جز به جهانی که جهان تو بود ۳

تن و دل گر به فدای تو کند چندان نیست
خاصه آن کش دل و تن زنده به جان تو بود ۴

نگذاری که ببوسد لبم آن پای و رکاب
ای خوش آن بوسه که بر دست و عنان تو بود! ۵

چون نشانی بنماند ز تن من بر خاک
دل تنگم به همان مهر و نشان تو بود ۶

جان خود را سپر تیر بلا خواهم ساخت
اگر آن تیر، که آید ز کمان تو بود ۷

چون بپوسد تن من گوش و روانی که مراست
بر ورود خبر و حکم روان تو بود ۸

هر چه آرند به بازار دو کون، از نیکی
همه، چون نیک ببنینی، ز دکان تو بود ۹

دیده در کل مکان گر چه ترا می‌بیند
من نخواهم که به جز دیده مکان تو بود ۱۰

می‌کنم ذکر تو پیوسته به قلب و به لسان
خنک آن قلب که مذکور لسان تو بود ۱۱

نیست غم سر دل اوحدی ار گردد فاش
چو دلش حافظ اسرار نهان تو بود ۱۲