غزل ۴۶۲ - خیز، که در میرسد موکب سلطان گل

خیز، که در میرسد موکب سلطان گل
چارهٔ بزمی بساز، تا بنهی خوان گل ۱

گل دو سه روزی مقام بیش نگیرد به باغ
این دو سه روزی که هست جان تو و جان گل ۲

طفل ریاحین مکید شیر ز پستان ابر
بلبل شوریده دل شد به شبستان گل ۳

زود ببینی چو من فاخته را در چمن
ساخته آوازها بر لب خندان گل ۴

در بن بیدار فگند مسند جمشید می
بر سر باد آورند تخت سلیمان گل ۵

ساغر و پیمانه‌ای چند پر از می بیار
زود، که ما داده‌ایم دست به پیمان گل ۶

خار چمن را بگو: کز سر شاخ درخت
تیغ میفگن، که شد قلعه به فرمان گل ۷

غنچه گریبان خود تا بن دندان درید
نالهٔ بلبل مگر نیست به دندان گل؟ ۸

دست صبا غنچه را بار دهد بر شجر
تا بنماید به خلق قصهٔ پنهان گل ۹

از سخن اوحدی پرورقی زن، که آن
هر ورقی آیتیست آمده در شان گل ۱۰