غزل ۵۳۵ - مرا مجال نباشد که: یار او باشم

مرا مجال نباشد که: یار او باشم
مگر همین که: به دل دوستار او باشم ۱

اگر بهر دو جهانش بها کنم یک موی
هنوز در دو جهان شرمسار او باشم ۲

مرا به زهد و نماز و ورع چه میخوانی؟
بهل، که عاشق مسکین زار او باشم ۳

چو خاک بر درش افتاده‌ام بدان امید
که: او گذر کند و در گذار او باشم ۴

گمان مبر که: کنم رغبت بهشت مگر
به شرط آنکه هم اندر جوار او باشم ۵

ز خون دیده کنارم پرست هر دم و نیست
امید آنکه دمی در کنار او باشم ۶

دیار خویش رها کرده‌ام بدان سودا
که چون اجل برسد در دیار او باشم ۷

کفن سیاه کنم روز مرگ، تا باری
پس از وفات همان سوکوار او باشم ۸

کجا به اوحدی امید در توانم بست؟
من شکسته که امیدوار او باشم ۹