غزل ۵۳۷ - عیب من نیست که: در عشق تو تیمار کشم

عیب من نیست که: در عشق تو تیمار کشم
بار بر گردن من چون تو نهی بار کشم ۱

بر سر خاک درت گر بودم راه شبی
سرمه‌وارش همه در دیدهٔ بیدار کشم ۲

دلم آن نیست که من بعد به کاری آید
مگرش من به تمنای تو در کار کشم ۳

به دهان تو، که از وی شکر اندر تنگست
اگرم دست دهد قند به خروار کشم ۴

هر که گل چیند از خار نباید نالید
من که دل بر تو نهم جور به ناچار کشم ۵

با سر زلف تو خود دست درازی نه رواست
به ازآن نیست که پای بمقدار کشم؟ ۶

اوحدی، قصهٔ بیگانه بر یار برند
من به پیش که بر جور که از یار کشم؟ ۷