غزل ۶۳۲ - سر دل گویی، ز جان اندیشه کن

سر دل گویی، ز جان اندیشه کن
در دلش دار، از زبان اندیشه کن ۱

لاف کشف و غیب دانی می‌زنی
از خدای غیب دان اندیشه کن ۲

در زمین از آسمان گویی سخن
ای زمین، از آسمان اندیشه کن ۳

یا ز دین آشکارا شرم دار
یا ز دانای نهان اندیشه کن ۴

ای که می‌خسبی به شبهای چنین
آخر از روز چنان اندیشه کن ۵

تیر فرصت در کمان جهدتست
می‌رود تیر از کمان، اندیشه کن ۶

دل به باد آرزوها بر مده
ناتوانی تا توان اندیشه کن ۷

بهر سود اندر خطرها می‌روی
سود دیدی، از زیان اندیشه کن ۸

گر ندانی رفتن خود را یقین
بنگر و زین رفتگان اندیشه کن ۹

این زمان اندیشه بی‌کارست و فکر
کار خود را این زمان اندیشه کن ۱۰

اوحدی زین ورطه آمد بر کنار
ای که غرقی در میان اندیشه کن ۱۱