غزل ۶۳۴ - چون مرا غمناک بیند شاد گردد یار من

چون مرا غمناک بیند شاد گردد یار من
زان سبب شادی نمیگردد به گرد کار من ۱

اشک چشمم سر دل یک یک به رخها بر نبشت
گوییا با اشک بیرون میرود اسرار من ۲

رخت ازین شهرم به صحرا برد می‌باید که شب
مردم اندر زحمتند از نالهٔ بسیار من ۳

گر نه آب چشم سیل انگیز من مانع شود
هر شبی شهری بسوزد آه آتشبار من ۴

همچو یاقوتست اشکم، تا خیال لعل او
آشنایی می‌کند با دیدهٔ بیدار من ۵

من ز تیمارش چنان گشتم که نتوان گفت و او
خود نمیپرسد که: حالت چیست؟ ای بیمار من ۶

ز اوحدی هجران او کوتاه کردی دست زود
گر به گوش او رسیدی نالهای زار من ۷