غزل ۷۲۴ - دل جفت درد و غم شد زان دیلمی کلاله

دل جفت درد و غم شد زان دیلمی کلاله
گل را قبول کم شد زان روی همچو لاله ۱

بس غصه داد و رنجم،زان منزل سپنجم
ماه چهارده شب، حور دو هفت ساله ۲

زان زلف همچو زندان، تابنده در دندان
همچون ز شب ثریا، یا خود ز میغ ژاله ۳

ماهی که می‌سرایم در شوقش این غزلها
چشم غزال دارد، رخسارهٔ غزاله ۴

گر حجت غلامی خواهد ز من لب او
جز روی او نیاید شاهد درین قباله ۵

از نامهٔ فراقش عاجز شدم، چو دیدم
زیرا نکرده بودم بحثی در آن رساله ۶

با مهر چرخ دی گفت: این بت‌تر است مانا
گفتا: منش رقیبم وین بت مرا سلاله ۷

ای مدعی، کزان لب خواهی علاج کردن
هر درد را که داری می‌کن به من حواله ۸

خواهی که زین چه هستم دیوانه‌تر نگردم
بر یاد آن پری رخ پر کن یکی پیاله ۹

آن رنگ داده ناخن تا بر رگ دل آمد
چون چنگ نیست یک دم خالی ز آه و ناله ۱۰

چون بوسه خواهم از وی گیرد لبش به دندان
تا اوحدی نبیند بی‌استخوان نواله ۱۱