غزل ۷۵۵ - با این چنین بلایی، بعد از چنان عذابی

با این چنین بلایی، بعد از چنان عذابی
راضی شدم که: بینم روی تو را به خوابی ۱

صد نامه مشق کردم در شرح مهربانی
نادیده از تو هرگز یک نامه را جوابی ۲

هر گه که بر در تو من آب روی جویم
خون مرا بریزی بر خاک در چو آبی ۳

اندر غم تو رازم رمزی دو بود و اکنون
هر حرف از آن شکایت فصلی شدست و بابی ۴

جز سر صورت تو چیزی دگر ندارم
مقصود هر حدیثی، مضمون هر کتابی ۵

چندان نمک لبت را در پسته بسته آخر
کی بی‌نمک بماند بر آتشت کبابی؟ ۶

در غیرتیم لیکن مقدور نیست کس را
با چشم چون تو شوخی آغاز احتسابی ۷

یک تن کجا تواند؟ پوشید از نظرها
روی تو را، که این جا شهریست و آفتابی ۸

در غصه اوحدی را موقوف چند داری؟
یا کشتن خطایی، یا گفتن صوابی ۹