غزل ۷۶۶ - ما را چو توانی که ز خود دور فرستی

ما را چو توانی که ز خود دور فرستی
این نیز توانی که بما نور فرستی ۱

در وعدهٔ فردای تو این صبر که کردیم
ما را تو مبادا که بر حور فرستی ۲

بی‌منت موسی سخنی چند ز دیدار
بنویس در آن لوح که از طور فرستی ۳

هر نامه که از پیش تو آمد همه شد فاش
زیرا که تو با آن دف و طنبور فرستی ۴

چون من نه به خود باشم و خاطر نه به سامان
رسوا شود آن نیز که مستور فرستی ۵

سر جمله به تفصیل ندانی که بگویم
پیش من ار اوراد چو دستور فرستی ۶

غیر از سخن وصل تو باید که نگوید
قاصد که به پیش من مهجور فرستی ۷

با روی تو کو فرصت گفتار؟ مگر خود
پیغام و نشان خود از آن سور فرستی ۸

زین گلخن و ویرانه برنجیم، نسیمی
وقتست کزان گلشن معمور فرستی ۹

رنجور تو شد اوحدی، ای ماه چه باشد؟
گر شربت آن وصل به رنجور فرستی ۱۰