غزل ۷۶۸ - چون فتنه شدم بر رخت، ای حور بهشتی

چون فتنه شدم بر رخت، ای حور بهشتی
رفتی و مرا در غم خود زار بهشتی ۱

با دست تو من پای فشارم به چه قوت؟
با روی تو من صبر نمایم به چه پشتی؟ ۲

بر خاک سر کوی تو یک روز بگریم
زان گونه که بیرون نتوان رفت به کشتی ۳

دانم که: حسابی نبود روز قیامت
او را که بدین حال تو امروز بکشتی ۴

پیش که توان برد خود این غصه؟ که پیشت
صد قصه نبشتم که جوابی ننبشتی ۵

از خوی تو بس گل که به خونابه سرشتم
تا خود تو بدین خوی و نهاد از چه سرشتی؟ ۶

در خاطر خود جز تو خیالی نگذارد
آنرا که تو یکروز به خاطر بگذشتی ۷

ای دل، که همی جویی ازین دام رهایی
آن روز که گفتیم چرا باز نگشتی؟ ۸

چون اوحدی از قامت او درد همی چین
کین میوهٔ آن شاخ بلندست که کشتی ۹