غزل ۸۰۶ - سنت آنست که خاک کف پایش باشی

سنت آنست که خاک کف پایش باشی
فرض واجب که به فرمان و برایش باشی ۱

گر نخواهی که به حسرت سر انگشت گزی
در پناه رخ انگشت نمایش باشی ۲

ماه را دیدم و گفتم: تو بگیری جایش
بازگفتم: تو نه آنی که به جایش باشی ۳

گرهی بازکن از بند دو زلفش به نیاز
ای دل، آنروز که در بند گشایش باشی ۴

اوحدی، دست بدار از سخن دوست، که او
به وفا سر ننهد، گر تو خدایش باشی ۵

گر به رنج غم او کوفته گردی صد بار
بوی آن نیست که در صحن سرایش باشی ۶