مثنوی

نکند جز که شوق دیدارت
خانهٔ صبر عاشقان غارت ۱

آرزوی تو هردم از دل ریش
راتبی می‌برد به عادت خویش ۲

نه فراغی به حسب حال منت
نه مجالی که بشنوم سخنت ۳

سخنی کان از آن لب دلجوست
باد جانش فدا ، که جان داروست ۴

عالم عاشقان ز حیرت او
در بدر می‌روند و کوی به کو ۵

گرچه دردی است، عشق، بی‌درمان
هست درمان درد ما جانان ۶

راه تو موضع سرم گردد
طالبم، گر میسرم گردد ۷

تا به سودای تو گرفتارم
کافرم، گر ز خود خبر دارم ۸

تا به گوشم حکایت تو رسید
دیگر از دیگران سخن نشنید ۹

حسنت آوازه در جهان افکند
هردلی، کان شنید، جان افکند ۱۰

خیل حسن تو ملک جان بگرفت
صیت حسنت همه جهان بگرفت ۱۱

آرزوی تو آشکار و نهان
می‌دواند مرا به گرد جهان ۱۲