غزل ۱۱۷ - چه بود هستی فانی که نثار تو کنم؟

چه بود هستی فانی که نثار تو کنم؟
این زر قلب چه باشد که به کار تو کنم؟ ۱

جان باقی به من از بوسه کرامت فرمای
تا به شکرانه همان لحظه نثار تو کنم ۲

همه شب هاله صفت گرد دلم می‌گردد
که ز آغوش خود ای ماه، حصار تو کنم ۳

چون سر زلف، امید من ناکام این است
که شبی روز در آغوش و کنار تو کنم ۴

دام من نیست به آهوی تو لایق، بگذار
تا به دام سر زلف تو شکار تو کنم ۵

آنقدر باش که خالی کنم از گریه دلی
نیست چون گوهر دیگر که نثار تو کنم ۶

کم نشد درد تو صائب به مداوای مسیح
من چه تدبیر دل خسته ی زار تو کنم؟ ۷