غزل ۱۵۲ - مکن منع تماشایی ز دیدن

مکن منع تماشایی ز دیدن
که این گل کم نمی‌گردد به چیدن ۱

چو ابروی بتان محراب خود کن
کمانی را که نتوانی کشیدن ۲

مرا از خرمن افلاک، چون چشم
پر کاهی است حاصل از پریدن ۳

نگردد قطع راه عشق، بی‌شوق
به پای خفته نتوان ره بریدن ۴

به از جوش سخای چشمه سارست
جواب تلخ از دریا شنیدن ۵

مزن زنهار لاف حق شناسی
چو نتوانی به کنه خود رسیدن ۶

پس از چندین کشاکش، دام خود را
تهی می‌باید از دریا کشیدن ۷

کم از کشور گشایی نیست صائب
گریبانی به دست خود دریدن ۸