غزل ۶۷ - رخت که صورت صنع آشکار از آن پیداست

رخت که صورت صنع آشکار از آن پیداست
نشان دقت صورت نگار از آن پیداست ۱

قدت که بر صفتش نیست هیچ کس قادر
کمان قدرت پروردگار از آن پیداست ۲

سرت که گرم می لطف بود دوش امروز
گرانی حرکات خمار از آن پیداست ۳

به زیر دامن حسنت نهفته است هنوز
خطی که گرد گلت صد بهار از آن پیداست ۴

کمان سخت کش است ابرویت ولی کششی
به جانب همه بی‌اختیار از آن پیداست ۵

کرشمه سازی از آن چشم را چه نام کنم
که عشوه‌های نهان صد هزار از آن پیداست ۶

ز بی‌قراری زلفت جز این نمی‌گویم
که حال محتشم بی‌قرار از آن پیداست ۷