غزل ۹۳ - گل چهره‌ای که مرغ دلم صید دام اوست

گل چهره‌ای که مرغ دلم صید دام اوست
زلفش بنفشه‌ایست که سنبل غلام اوست ۱

همسایه‌ام شده مه نو آن که ماه نو
فرسوده خشتی از لب دیوار و بام اوست ۲

صیت سبک عیاری من در جهان فکند
سنگین دلی که سکهٔ تمکین به نام اوست ۳

در مرده جنبش آید اگر خیزد از زمین
آن فتنه زمان که قیامت قیام اوست ۴

هرچند نیست کار دل من به کام من
من خوش دلم به اینکه دل من به کام اوست ۵

برتافته است مدعیم دست اختیار
از بس که بازویش قوی از اهتمام اوست ۶

محروم نیست از شکرستان او کسی
جز محتشم که طوطی شیرین کلام اوست ۷