غزل ۱۲۸ - حسن پری جلوه کرد دیو جنونم گرفت

حسن پری جلوه کرد دیو جنونم گرفت
ای دل بدخواه من مژده که خونم گرفت ۱

من که شب غم زدم بس خم از اقلیم عشق
تفرقه چونم شناخت حادثه چونم گرفت ۲

خنجر جور توام سینه به نوعی شکافت
کاب دو چشم از برون راه درونم گرفت ۳

بهر رضای توام چرخ ز قصر حیات
خواست به زیر افکند بخت نگونم گرفت ۴

هیچ گه از جرم عشق گرم به خونم نگشت
خوی تو در عاشقی بس که زبونم گرفت ۵

عشق که تسخیر من از خم زلف تو کرد
در خم من سالها داشت کنونم گرفت ۶

محتشم از مردمان بود دل من رمان
رام پری چون شدم گرنه جنونم گرفت ۷